08/04/2016
Υπόγειο
Agg_420
Aggeliki|pizza|Netflix
Εφυγε και σημερα μια μερα,
βυθισμενη στην αδρανεια και στην νοσταλγια.
Στην νοσταλγια αλλων ημερων,
ειτε παρελθοντικων οπου κυριαρχουσε η ζωντανια και ο αυθορμιτισμος της στιγμης,
ειτε μετεγενεστερων, ελπιζω ομορφοτερων.
Αλλα γιατι αυτη η μερα…η συγκεκριμενη, η σημερινη. Να μην αρκειται σε μια μερα η εστω σε εναν μηνα η εστω σε μια χρονια;
Γιατι αυτη η μερα εχει γινει η συνιθεστερη;
Η αδιαλακτη η εγωιστρια η αυτοκαταστροφικη η ιδιοτελης.
Ποτε θα βαλθει ενα τελος, μια καταστροφη της καταστροφης;
Και γιατι παρα ολη τη σκεψη που της αφιερωνω, αυτη δεν με σκεφτεται ουτε λιγο;
Εχω πολλα οραματα και ομως αυτη δεν συμβιβαζεται στο να κανουμε ουτε ενα.
Ουτε στο να φτιαξουμε κατι ομορφωτερο κατι που να σπαει τη μιζερια της συνηθειας.
Αδυνατω να μετρισω τις σκεψεις που κανω καθημερινα για το αυριο
Εχουν γινει μια επαναλαμβανομενη ηχως, που δεν βγαζει πλεον αυθεντικο ηχο.
Αλλα για να εχουμε βρεθει εδω, σιγουρα στη πρωτη ημερα η πρωτη μου σκεψη εβγαλε αληθινο ηχο.
Αρα ποια ειναι η λυση;
Να μην κανω πλανα για το αυριο;
Η να συνεχιζω να δημιουργω ηχω;
Κι ας με λένε ευπιστη Εγώ πίστεψα ότι γουσταρες Και όχι απλά γουσταρες, Το ήθελες όσο εγώ. Απλά να, Είναι που είσαι πολύ εγωιστής ρε μωρό μου. Ίσως πολύ δειλός. Ή πολύ περήφανος για να ρισκάρεις. Εμπρός, φύγε. Χάσου. Μη σε ξαναδώ. Δεν υπήρξες ποτέ. Κι ας στιγματησες την κάθε μέρα μου..
Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα.
Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.